Mensen zijn sociale wezens.
We willen niets liever dan erbij horen.
We voelen ons sociaal geaccepteerd, wanneer we de goedkeuring krijgen van de groep waarin we zitten.
Hierdoor voelen we ons gewaardeerd, erkend, ertoe doen.
Wat de normen en waarden echter van de groep ook zijn, we passen ons aan.
Zo kun je er zelf andere maatstaven op na houden, maar uit je deze bijvoorbeeld niet, puur omdat je het gevoel van erbij willen horen niet kwijt wilt.
Dit wordt gevoed vanuit een heel diep geworteld overlevingsmechanisme.
En hoe echt het gevoel ook daarin lijkt te zijn, het is schijn.
Want we zijn niet meer die kleine baby die van de verzorging van zijn ouders afhankelijk is en er alles aan zal doen om er bij te horen.
Puur om te overleven.
We zijn nu die volwassenen die eigen keuzes maakt en zijn eigen pad bewandeld.
Wees jezelf.
Jij bent goed zoals jij bent en niet afhankelijk van de mening die de groep erop nahoudt.