Ik denk nog wel eens terug aan de tijd dat ik als pleegzorgbegeleider werkte. Ik maakte lange dagen, zat vaak al om 8 uur op kantoor en rondde mijn werk in de avond pas af.
Ik werkte keihard, pendelde tussen kantoor en de gezinnen die ik begeleidde, en dat terwijl ik zelf thuis twee jonge opgroeiende kinderen had.
Hoe hield ik het vol?
Ik zal het je vertellen: ik heb een immens sterke innerlijke drive en enorme wilskracht met de overtuiging: Falen is geen optie!
Ik was hard voor mezelf. Keihard. Als je zo je leven leeft en maar door blijft gaan, dan helpt het leven je op een gegeven moment een handje. In mijn geval een aantal handjes, want er waren een aantal momenten nodig om de ommekeer in te zien en in te zetten.
Een behoorlijk intens en lang proces wat me heeft gebracht naar waar ik nu ben. En jeetje wat voel ik mij dankbaar!
Dankbaar voor het leven dat ik nu leef, de zachtheid die in mij is ontstaan, de compassie voor mijn eigen ik, mijn (innerlijke) kinderen die ik nu veel meer kan zien, voelen en koesteren
En ja, daar heeft het opstellingenwerk mij heel erg bij geholpen, maar toch ook de innerlijke drive om vooruit te willen komen en door te zetten.
Wat er dan nu veranderd is? Ik beweeg me vanuit de Liefde en daarmee het Leven.
