Ik heb Italiaanse Roots. Wisten jullie dat? De trotse dochter van mijn Italiaanse padre. Il dolce far niente betekent letterlijk de zoetheid van nietsdoen. Niet omdat je lui bent, maar meer als in een staat van Zijn waarin je het moment volledig toelaat. Zonder iets te hoeven en al helemaal niet te moeten.
Mijn vader kon dit heel goed. Hij keek met een bepaalde levenswijsheid naar de wereld en had hier altijd zo zijn eigen zienswijze in. Iets wat ik als kind en als ‘dochter van’ niet altijd begreep. Maar naarmate ik ouder word en zelf steeds bewuster in het leven sta, begin ik het beter te begrijpen. En voel ik hoe waardevol dit is.
Niets doen, niet-weten. In het begeleiden van opstellingen bijvoorbeeld. Maar ook in mijn eigen leven. Ik leer steeds meer om dáár mee te zijn. Om vaker te kiezen voor momenten van puur zijn. In het moment, simpelweg even stil zitten en voelen. Niet om iets te bereiken, maar om te ervaren wat er al is.
Want;
Er is niets om te bereiken. Niets om te bewijzen. Niets om vast te houden.
Alleen ademhaling. De wind die door de bomen ruist. Zonnestralen op je huid.
Tijd lost op. Ik ben hier. En dat is genoeg.
