Als introverte extravert hou ik van uitersten. Zo kan ik intens genieten van de stilte in mezelf, van een strandwandeling in mijn eentje, maar op andere momenten geniet ik er juist enorm van om diep in verbinding te zijn met de ander. Om nieuwe mensen te ontmoeten.
Bij dat laatste komt vaak de – misschien wel onvermijdelijke – vraag: En wat doe jij? En dat is zo’n vraag waar ik de laatste tijd van merk dat ik er niet zo veel meer mee kan. Want: wat is het eigenlijk wat ik doe? Definieert mij dat? Weet je dan wat voor type ik ben, waar ik van hou?
Op een dag gaf ik spontaan een reactie op deze vraag en zei ik vol overgave: Ik lééf! En ik vond dit zo’n grappig en essentieel passend antwoord, dat ik het sindsdien elke keer zeg als mij de vraag wordt gesteld wat ik doe. Ik lééf. Ik ervaar. Ik ben.
De ander kijkt me dan vaak allereerst wat verward aan, waarna al snel een hartelijke lach volgt of een nieuwsgierige blik. Ja. Ik leef! Het is precies zoals ik me van binnen voel. En dat leven brengt me allerlei ervaringen, in verschillende situaties.
Met mezelf, met de ander. Wanneer ik een opstelling begeleid, wanneer ik in mijn eentje door het bos kuier, met vrienden uit eten ga, een boek lees, mediteer, luister naar het fluiten van de vogels of op de bank een glas wijn met mijn lief drink. Soms gaat de ervaring diep en voel ik intense emoties door me heen bewegen. Soms blijft het heerlijk licht aan de oppervlakte. Maar altijd is de basis, het fundament: ik leef.
Misschien is dat wel de mooiste essentie om mee te geven. Niet wat we doen, maar dát we er zijn. Dat we mogen ervaren, voelen, en onszelf ontmoeten – in de ander en in alles wat het leven brengt.
Zelf gebruik ik overigens vandaag de dag liever een variant op wat doe je, en vraag ik de ander: ‘Wat brengt jou vandaag in beweging?’
Als je wilt, laat je reactie achter in de comments. Ik vind het leuk om te lezen wat jou vandaag in beweging brengt 🙂
