Als jong kind was ik al geïnteresseerd in hoe de wereld in elkaar zat en waarom zaken zijn zoals ze zijn. Ik begreep dat vaak niet en had vele vragen. In mijn zoeken gaf ik mijn aandacht veelvuldig aan alles en iedereen en zo was ik overal en nergens. Mijn energie werd hier totaal door versnipperd waardoor mijn aandacht dan weer super intens kon zijn maar ook zo van het een op het andere moment vervloog. Ik ervoer vele pieken en dalen, dan weer in contact, dan weer uit contact waardoor ik meestal half geïnteresseerd bleef in heel veel dingen. Ik paste mij vliegensvlug aan de omstandigheden aan, bleef zo de eeuwige student en al die tijd raasde er een grote tomeloze onrust in mijn binnenste.

Op zoek naar bevestiging, waardering, kennis, de waarheid. Achteraf zie ik dat ik het nodig had, nodig om mij stevig te voelen want ik zweefde meer dan de helft van de tijd. Ik liep constant op mijn tenen en had het gevoel mijzelf te moeten neerzetten als iets of iemand die ik helemaal niet was maar waarvan ik dacht dat ik dat moest zijn om te kunnen blijven staan. Het voelde lange tijd aan alsof ik ooit eens door de mand zou vallen. En wat dan…? Alleen al de gedachte daaraan maakte dat ik misselijk werd. Misselijk van angst.

En dat gevoel, die angst, duwde ik met de groots mogelijke kracht in mij naar de achtergrond. Onder het tapijt. Daar waar het niet gezien en niet gevoeld kon worden. Want de angst voelen, het voelen van mezelf, deed zeer. Heel veel zeer. Ik kon dat niet toelaten. Doodsbang voor hetgeen er onder zou zitten en wat er tevoorschijn zou komen als ik het eenmaal toe zou laten. Wat zou de ander dan wel niet van me denken? Hoe zou ik worden gezien? Want wie was IK? Ik had totaal geen idee. Dus bleef ik zoeken en duwde ik de angst van me af.

Door dit te doen gaf ik de overtuigingen in mijzelf volledig vrij spel en geloofde ik alles wat de gedachtes mij vertelden, namelijk dat ik niet slim was, niet mooi, niet geliefd, niet gewaardeerd, niet gekoesterd, niet gezien, niet gehoord, er niet toe deed... En ook al kon ik rationeel goed benoemen dat dit helemaal niet reëel was, de gedachtes bleven komen en ik bleef ze geloven. En zo voedde ik mijn eigen angst.

De jaren verstreken. En waar ik ook zocht, ik zocht het altijd in mijn omgeving en buiten mezelf. En de angst bleef. Nu, achteraf bekeken, besef ik dat het niet gaat om het zoeken, maar om het vinden. Het vinden van jezelf. 

Het was tijdens mijn opleiding tot opsteller dat ik deze angst en daarmee de pijn eindelijk écht heb durven toelaten. Ik kon eigenlijk niet anders. Ik wist dat als ik verder wilde met mijn grote passie voor het opstellen en mijn eigen praktijk Implicare, dat ik hiernaar moest kijken. Het moest voelen. En dat is precies wat een opstelling doet, je laten voelen van dat wat is.

Ik ging dwars door alle overtuigingen, patronen en oud zeer heen. Diepe donkere duistere lagen. Ik was woedend! Zo enorm boos. En na de boosheid kwam het verdriet. Ik heb gehuild. Zoveel en zo hard gehuild. Uit mn tenen! Daar lag ik, op de bank en opgekruld als een klein kind. Uren, dagen.

Er was geen stoppen meer aan, zo leek. Want plots, was daar de stilte. Het huilen stopte. De pijn ebde weg. En wat overbleef, was IK. IK in de stilte. En het inzicht kwam net zo plotseling als de stilte en liet mij voelen en inzien, dat ik al die tijd had gedacht dat ik iets aan het zoeken was in de ander, maar dat ik in feite al die tijd aan het zoeken was naar mezelf.

Van hoofd naar hart en van angst naar liefde. Eenmaal erdoorheen, door de pijn, is er geen weg meer terug. Het betekent niet dat je nooit meer getriggerd zult worden in oude overtuigingen en pijn. Ik geloof dat het leven in cycli komt en dat we steeds min of meer dezelfde levenslessen gepresenteerd krijgen, totdat we onszelf volledig vanuit liefde kunnen zien en accepteren van dat wat is.

Zo zal ik waarschijnlijk altijd een zoeker blijven. Maar anders dan voorheen, zoek ik het antwoord nu van binnen naar buiten, ben ik minder bang om te laten zien wie ik ben en sta ik op voor datgene waarin ik geloof, namelijk in mezelf.  

2 reacties

  1. Bianca op juli 26, 2020 om 9:35 pm

    Kippenvel, zo oprecht, mooi en krachtig als je het schrijft. Niet alleen omdat ik jou zo goed (her)ken, maar ook omdat deze zogenaamde ‘zoektocht’ voor mijzelf herkenbaar is. Zoals jij ook weet, refereer ik vaak aan het ‘dolende dwaallichtje’. Maar wat jij dus zo mooi beschrijft is zogezegd dat het lichtje misschien zo nu en dan blijft ‘dolen’ (wat naar mijn idee goed is), maar steeds minder zal ‘dwalen’.

    Wie dwaalt meent ‘juist te oordelen’, maar maakt vaak een verkeerd besluit door niet vanuit gevoel en de eigen ‘ik’ te besluiten. Echter, wie doolt komt niet altijd direct tot een besluit en kan verward raken in zijn/ haar gedachtegang, maar zal uiteindelijk steeds meer vanuit gevoel en de eigen ‘ik’ besluiten.

    Trots op jou kanjer!!!



    • Claudia Sanna op juli 27, 2020 om 10:39 am

      Wat fijn dat het zo herkenbaar voor je is geschreven lieve Bianca! Dat is waarom ik schrijf 😃 Ik heb er op de allereerste plaats heel veel plezier in om het te doen, ik haal er zelf namelijk ook altijd weer heel veel uit, maar hoe mooi is het als mijn tekst iets bij de ander raakt; een glimp van herkenning of misschien wel hoop geeft of het laatste duwtje om contact op te nemen en hulp te vragen🌱

      We zijn zó niet gewend om het over onze gevoelens en ervaringen te hebben, echter voelen we wel vaak dezelfde pijn of hebben ‘last’ van dezelfde thema’s. Het is super fijn te weten dat we daarin echt niet alleen staan✨

      Dank je wel voor je mooie&lieve comment🙏🏼