Afgelopen maand was ik bij de terugkomdag van de opleiding systemisch lichaamswerk. En wat was super fijn om de mooie vrouwen met wie ik een jaar samen op reis ben geweest weer te ontmoeten!
De dag zelf was een ware verrijking op de opleiding die ik in 2022 bij Stefanie Bussing volgde en de focus lag op het vrijgeven van trauma via het lijf door middel van lichaamsgerichte oefeningen en ademwerk.
Door zelf te ervaren hoe trauma, de onafgemaakte beweging, in mijn eigen lijf zit opgeslagen en ik het door middel van gerichte oefeningen kan vrijgegeven, kan ik deze innerlijke beweging nu sneller herkennen in de begeleiding van anderen. Super waardevol!
We werkten gedurende de dag met elkaar en vooral met onszelf en aan het eind gekomen, deelden we tijdens de sharing onze beleving. Het was hier dat ik mezelf hardop hoorde afvragen hoe ver en hoe diep we eigenlijk hadden te gaan in het aankijken, afpellen, doorvoelen en opruimen van onze blokkades, trauma’s enzovoort op ons pad van bewustwording? Is dat wel de bedoeling, om steeds weer opnieuw te kijken en een laagje dieper te gaan?
Bij de gedachte dat het soms al zo ontzettend diep gaat, ik al best het een en ander heb aangekeken en mezelf dan besef hoeveel ik mogelijk nog méér heb aan te kijken, voelde ik een soort van moedeloosheid over me heen komen. Is het niet gewoon eens een keer heel simpel genoeg..?
‘Je gaat zo ver als je zelf wilt Claudia’, hoorde ik mijn eigen innerlijke stem op dat moment tegen me zeggen. En Stefanie vulde daarop aan dat hoe ver je gaat, een eigen keuze is. En zo is het ook! Dat zie ik zelf ook altijd weer terug in het mooie opstellingenwerk wat ik doe:
𝙅𝙚 𝙜𝙖𝙖𝙩 𝙯𝙤 𝙫𝙚𝙧 𝙚𝙣 𝙙𝙞𝙚𝙥 𝙖𝙡𝙨 𝙟𝙚 𝙯𝙚𝙡𝙛 𝙬𝙞𝙡𝙩 𝙚𝙣 𝙤𝙤𝙠 𝙖𝙖𝙣𝙠𝙪𝙣𝙩. 𝙃𝙚𝙩 𝙞𝙨 𝙖𝙡𝙩𝙞𝙟𝙙 𝙥𝙧𝙚𝙘𝙞𝙚𝙨 𝙜𝙚𝙣𝙤𝙚𝙜 𝙚𝙣 𝙣𝙤𝙤𝙞𝙩 𝙩𝙚𝙫𝙚𝙚𝙡.
De moedeloosheid maakte plaats voor een zucht van verlichting en een geruststellend gevoel trok door mij heen. ‘Je loopt het pad door erop te lopen, Claudia’, fluisterde mijn innerlijke stem.
‘Stap voor stap’.
